Ağlayan çiçek


Kalpler parlamadıkça kibirler ezilmedikçe her yitişin peşinden bir sonraki gelecek ve geliyor

hic geceleri duymazmısınız durduk yere hic bir manası yokken üzüntü yokken sevinç yokken
herşey durağanken başını yastığa koymuşken gözünden damlayan yaşı hic idrak edemeyiz
ne diye aktığını ilk farkettiğinde göz toz dersin ikinici karşılaşmanda hayırdır inşallah
dersin ve bu artık sürekli oluyosa eskilerin evlerindeki ağlayan çiçekleri hatırlarsın ve
perdeler aralanır herşeyin ilk farkedişin orda kalbin ruhun ağlıyordur herşeye rağmen
sen mutluluk  mutsuzluk la ağlandığını zannedersin sadece ama öyle deildir işte ruh senden ayrı olarak dünyaya herşeye damla damla
yaşlar bırakır hem senin yaptıklarının kefareti olsun hem dünyanın kefareti olsun diye fakat hic anlamayız biz nefsimize isyan eden ruhumuzu
senin adına senden habersiz göz yaşı döken ruhunu hic anlamayız anlamayız eskilerin evinde evdeki olaylara üzülen ve damla damla yaş akıtan çiçeği şaka zannederiz annelerimize annelerimize sorduğumuzda bize yavrum bu çiçekler sahiplerine ağlar dediklerinde ama bir sabah çiçeğin yapraklarındaki damlaları kendin bir bezle silerken sende anlarsın ağlayan çiçekleri onlar aynen bizim ruhumuz gibidir bizim yerimize ağlarlar bizden bağımsız dünyaya inat bizlere inat...

Yorum Yaz